Bevroren oren

17 november 2014


Beste allemaal,

De koude dagen zijn begonnen. En neem het niet te licht want het is echt koud! Ik onderschatte dat en we moesten snel iets weg brengen wat een paar huizen verder was. Dus ik deed alleen een jas aan (het is een goede dikke jas) en we liepen er heen. De wind waaide hard en maakte de temperatuur alleen maar ellendiger... dus we waren alleen maar 5 minuten buiten en mijn oren vroren ervan af en het voelde als 1 blok pijn. Voor ik weer binnen was waren ze gevoelloos. Dus ik heb ervan geleerd en draag nu altijd een muts wanneer ik naar buiten ga! 
En ik wil niemand ermee ongerust maken, maar ik wil wel laten weten hoe het ervoor staat en dit is het beste dat ik kan omschrijven. Ik krijg steeds meer respect voor de pioneers die hier door Wyoming zijn gegaan. Zover ik weet hadden ze geen handschoenen of mutsen en waarschijnlijk ook geen dikke jassen. Om dagen lang door dit weer heen te gaan is moeilijk te geloven waar ze doorheen gingen, zonder een goede winter gear te dragen. Ze hebben echt grote offeringen gemaakt! Het komt voor me nu zoveel meer tot leven.

Zo dat gebeurde in de begin van de week en de rest werd niet veel beter. Ik heb maar op een geven moment een foto gemaakt van de thermometer in de auto als bewijsmateriaal (zie foto). Ik heb geen idee wat 4 graden Fahrenheit in Celsius is. Ik weet alleen dat het koud is. Maar gelukkig zijn Elder Vause en ik er totaal klaar voor (zie andere foto). We zijn stevig ingepakt en blijven goed warm! :)
Met kou komt sneeuw en ijs... en Elder Vause doet het goed met in dit weer te rijden. Geen ongelukken gebeurd (helaas wel om ons heen gezien). Om van plaats naar plaats te gaan neemt gewoon wat meer tijd om er veilig aan te komen.

Verder in zendingswerk hebben we wat potentie. We hebben mogelijke nieuwe onderzoekers. Eigenlijk hadden we alleen een telefoonnummer, een adres en een naam. Voor een bepaalde reden heb ik geen voorkeur om een random iemand te bellen. Ik moet een gezicht zien om een normale conversatie te hebben. Maar we voelden dat we ze eerst moesten bellen in plaats op hun deur te kloppen. Dus we hebben dat met tegenzin gegaan, want het is zoveel makkelijker om 'nee' te zeggen en ze kunnen makkelijker het gesprek beĆ«indigen. Dus wij ze bellen, zij nemen op en wij introduceren ons en vragen of ze met ons willen ontmoeten. En tot mijn stomme verbazing zeiden ze 'ja'. Ik dacht in mijn hoofd: Het kan toch niet ZO makkelijk zijn?! maar het zag ernaar uit dat dit het geval is. Super blij ermee en 1 van ze zullen we ontmoeten deze week en de andere was out off state en zal terug komen in 2 weken. We zullen zien. 

Verder zijn we ook service gaan doen afgelopen weekend. En het was anders dat we verwachtten... Zo wij hadden geen idee wat er zou gebeuren. We kregen een telefoontje van de sisters waarmee we de area delen en ze vertelden dat er een service project zou zijn in de recycle center waarbij de hele stad in betrokken zou zijn. Dus uiteraard gingen we daar heen. Ze deden daar een project om iedereen meer milieubewust te maken. Nja, maar om recht door zee te zijn: ik eindigde in een recycle costume XD Gelukkig deelden we de last onder de zendelingen en iedereen kreeg zijn beurt, maar er was een moment dat ik geen zelfrespect voelde. Het was ergens wel grappig en zie hier mijn foto :P en je moet er maar om lachen. Dus tot zover het betrokken zijn in de gemeenschap ;)

Ik kan niet geloven dat ik alweer halverwege de transfer ben. Tijd gaat veeeeeel te snel. Succes met alles en veel geluk met wat jullie bezig houdt!

Liefs,

Martijn


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen